Haar eerste spijkerbroek.

 Hoi, daar ben ik weer. Hoe is jullie week verlopen? De jeugd herinnering de  van mijn spijkerbroek  wil deze week met jullie delen. In mijn jeugd was er geen plaats voor een spijker broek of ribcord broek. Ik zag netjes uit daar lag het niet aan. Ik droeg prachtige zelf gebreide truien en mutsen met Noorse patronen en dat maakte mijn moeder allemaal zelf en daar kwamen de nodig  complementen uit  voort! Maar ik wilde een spijkerbroek, want alle meiden hadden een spijker broek. Dus twee weken voor mijn verjaardag zei ik: “mam ik wil een spijker broek voor mijn verjaardag!” en ze begon te lachen!

“Een spijkerbroek? ” vroeg mijn moeder verbaasd.  “Ja” zei ik “een spijkerbroek”. Mijn moeder vond dat een spijkerbroek maar werkkleding was. Ik vertelde mijn moeder dat alle meiden op school in een spijkerbroek liepen. Mijn moeder zei daarop dat ik toch geen schaap was, want als alle meiden er in lopen hoef jij er toch ook niet in te lopen? Het is werkkleding, vond mijn moeder, want het woord zegt het al SPIJKERbroek….

Maar ik gaf de strijd niet op, want ik wist dat als ik jarig zou zijn, ik altijd nieuwe kleding kreeg en ik dacht morgen vraag ik het gewoon weer. Ik ben naar tante Annie gegaan, om te kijken of ik haar over kon halen, maar tante Annie had ook niks met een spijkerbroek, dus die steun viel ook weg.  Maar die spijkerbroek zat in mijn hoofd en dat liet ik zo nu en dan toch nog merken. Mijn opa hoorde dat natuurlijk ook en die hoorde ik op een avond tegen mijn moeder zeggen: “Geef die meid toch een spijkerbroek!”. Maar mijn moeder bleef volhouden dat een spijkerbroek werk kleding was en dat ze er niks aan vond. Mijn opa hoorde ik nog zeggen: “Maar jij hoeft er toch niet in te lopen?” Waarop mijn moeder zei dat ze zich suf moest sparen voor een cadeau en om haar extra dingen te geven, dus dan geef ik geen troep.  Mijn moeder had een groot wijn karaf staan en daar deed ze ieder dubbeltje in en daar werden dan extra dingen van gekocht. Maar ja, dat ging niet zo snel. Hieronder zie je een foto van mij met mijn oma in de tuin van mijn opa.

Twee dagen voor mijn verjaardag gingen we naar de C&A. Ik hoopte dat ik die spijkerbroek zou krijgen, maar mijn moeder sloeg het pad in van jurken en rokjes. Dus ik dacht dat ik die spijkerbroek wel kon vergeten. Mijn opa liep achter ons aan op zijn klompen. Ik hoorde hem nog roepen: “Corrie, weer een rok of een jurk?” Waarop mijn moeder heel vrolijk zei: “Ja! Voor haar verjaardag!” Want wat mijn moeder in haar hoofd had, krijg je er dus niet snel meer uit. Maar opeens stond ze stil…Ze keek mijn opa aan en ze keek mij aan. Ik dacht ze twijfelt, dus dit was mijn kans. En ik zei: “Opi, ik wil zo graag een spijkerbroek!” Mijn opa keek mijn moeder aan en zei: “Jij koopt een jurk voor haar, dat is mooi en dan kan zei die op haar verjaardag aan” en toen zag ik dat hij met zijn hand naar zijn broekzak ging en daar zijn portemonnee uit haalde. Toen hoorde ik hem zeggen: “dan krijgt ze van mij een spijkerbroek!” Ik was zo blij en vloog mijn opa om zijn nek. Ik zei wel 100 keer hoe geweldig ik hem vond en hoe blij ik was. Hij vond dat ik maar rustig moest doen en niet op zijn eksteroog moest gaan staan, want hij heeft altijd zere voeten. Mijn moeder moest nog aan het idee wennen, want haar hoorde ik zeggen: “nou zoek er dan maar 1 uit, als jij voor sloeber wilt lopen en je opa wil daar aan mee werken, dan moeten jullie dat vooral doen. “ Hieronder zie je mijn opa, echt mijn held!

Wat was ik blij! Het werd een spijkerbroek met gevlochten kont zakken en een beetje een wijde pijp. Mijn opa zei toen nog: “neem er maar 2 want ik denk niet dat je moeder snel tot inkeer komt en ik wil niet steeds gezeik aan mijn kop hebben over een spijkerbroek!” Maar daar stak mijn moeder een stokje voor, want dan was ze bang dat ik alleen nog maar in een spijkerbroek zou lopen. Maar wat was ik trots en blij met die ene spijkerbroek! Mijn moeder was later aan het idee gewend en ze zei zelfs: “het blijft werkkleding, maar ik moet toegeven, het staat je wel leuk!” Hier ben ik dan.. met mijn spijkerbroek!

Dit kunnen we ons nu toch niet meer voorstellen, dat je kind zo’n strijd moet leveren om in een spijkerbroek te mogen lopen! Voor mijn kleinzoons koop ik ook af een toe kleding en vooral ook stoere spijkerbroeken, met grote zakken op hun billen. Laatst kwam mijn dochter bij me op bezoek, nadat zij had geshopt in de stad. Ik heb koffie gezet en ze liet mij al haar nieuwe kleding zien. Ook een nieuwe spijkerbroek, maar er zaten allemaal scheuren in. Ik dacht dat het haar oude broek was, maar ze legde aan mij uit dat dit mode is en modern. Ik verklaarde haar voor gek en zei haar nog: “wie gaat daar nou in lopen, zonde van je geld.” Ik zag toen de teleurstelling in haar gezicht. Ik dacht ineens terug aan mezelf en mijn eerste spijkerbroek. Ineens bedacht me dat ik niet zo had moeten reageren. Ik gaf haar een dikke knuffel en zei haar: “ach…je moeder is gewoon een oude doos en ik moet er even aan wennen. Maar het staat je prachtig!” En dat meende ik ook echt! Op de foto hieronder zie je hoe “normaal” een spijkerbroek nu is! Het hele gezin heeft er 1.

Laat in een reactie onder de Facebook post weten wat jullie van mijn verhaal over vroeger vinden. Misschien heb je zelf ook nog zo’n leuk verhaal. Ik zou er graag over lezen.