Lisa over haar zwangerchap.

Hoi!
Vandaag ga ik jullie vertellen over mijn zwangerschap, hoe wij alles ervaren hebben en wat we gedaan hebben ter voorbereiding.

6 September 2016.
Ik herinner deze dag mij nog alsof het gisteren was. We waren op rondreis door Duitsland, Denemarken, Zweden en Noorwegen. Na al ruim twee weken rondreizen zaten we nu op een Zweedse camping in de middle of nowhere. Even bijtanken. Ik was al een paar dagen niet lekker, chagrijnig en liet alles uit mijn handen vallen. Dus ik dacht al, daar gaan we weer, het recept voor mijn menstruatie. Daardoor werd ik natuurlijk nog chagrijniger, want de kinderwens was heel groot. Na alles wat we al hadden meegemaakt om zwanger te raken, was het zo, zo, zo welkom.

Ik gaf mij over aan weer een mislukte poging en plande samen met vriendlief een kanotocht over de rivier Storängens. Deze gingen we maken op 5 september, de dag dat ik volgens secuur bijgehouden schema zou moeten gaan menstrueren. Ik voelde mij s’ochtends al niet lekker en had een raar weeïg gevoel in mijn buik. Moeten we die tocht wel maken? Ja, natuurlijk. Je bent hier nu en misschien wel nooit meer!
Eenmaal onderweg werd ik steeds misselijker en ging mijn rug ook nog eens zeer doen. Maar! Blijven genieten Lisa. De gedachte dat het misschien toch wel eens raak kon zijn deze keer, begon toch langzaam mijn hoofd binnen te dringen. Noem het een onderbuik gevoel. Terug aangekomen op de camping heb ik nog mijn neefje gebeld, die werd 7! Hoe gaat het daar? Was de vraag van twee mensen die onze kinderwens maar al te goed kennen.. uuuh, jaaa, goed. Mijn hoofd draaide inmiddels overuren.

De volgende ochtend vroeg dacht ik.. ach wat, ik doe gewoon een test, zit ik ook niet meer in de onzekerheid. Beeld je even in, meisje, zenuwachtig, in de middle of nowhere op een Zweeds camping toilet. Vriendlief die toch wel met enige spanning bij de tent wacht. En dan verschijnen daar die twee magische streepjes, nog bijna onzichtbaar, maar ze zijn er! Volgens mij ben ik zo snel naar de tent terug gerend dat het wc-papier nog uit mijn broek hing. Triomfantelijk hield ik het staafje omhoog en riep; JE WORDT VADER!

Wat een fantastisch moment om op terug te kijken. Nadat er een paar uur verstreken was, begon de angst van eerdere gebeurtenissen mij toch parten te spelen. We hebben lang gepraat en veel gehuild. Van verdriet, maar vooral van blijdschap. We zouden na deze week nog door Noorwegen reizen, maar dat voelde niet goed. Ik wilde naar huis.

Terug in Nederland.
Na de nodige onderzoeken en noodzakelijke controles, bleek ons kindje gezond. Nekplooimeting, check! Bloedonderzoek, check! Uitgebreide 20 weken echo, check! Eindelijk kon ik gaan genieten. Hoewel ik dat de weken ervoor ook echt wel had geprobeerd, ging het moeilijk. Dit is tevens mijn grootste beweegreden geweest om mij aan te melden voor een cursus hypnobirthing. Bewust bevallen en vertrouwen op je lijf, na een eerdere te vroeg afgebroken zwangerschap was ik dit vertrouwen wel kwijt. Mijn vriendin heeft hier een praktijk in, wat ik extra prettig vond, gezien zij mijn geschiedenis kent en ik het even niet weer hoefde uit te leggen. 5 weken lang, elke maandag avond, gingen mijn vriend en ik naar deze cursus. We leerde hoe het vrouwelijk lichaam echt werkt en wat er allemaal gebeurd als je gaat bevallen. Hoe je met de juiste ademhaling je weeën goed opvangt en wat een bevalling in bad voor je kan doen.

39 weken zwanger.
Het geboorteplan geschreven. De tas voor het geboorte centrum stond klaar. Het gehuurde beval bad alvast in de auto. We waren er meer dan klaar voor, klaar om dit nieuwe avontuur aan te gaan. Klaar om onze dochter in onze armen te sluiten. Hoe lang zou het nog gaan duren? Niet lang bleek, want met 39+5 op 11 mei 2017 verloor ik s ’avonds om 23.15 uur mijn slijmprop.

Benieuwd naar mijn bevallings verhaal? Lees dan volgende week woensdag mijn nieuwe blogpost.

Deze blogpost is geschreven door Lisa Mulder, gastblogger van Stylekids Magazine. 

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *