Stephanie over haar bevalling.

Gastblogger Stephanie Moonen, 35 jaar, moeder van 3 prachtige dochters en 10 jaar getrouwd met Lennie. Stephanie is eigenaresse van haar eigen schoonheidssalon, waar zij met veel plezier werkt. Zij kan haar werkuren goed indelen doordat zij eigen baas is, handig bij Lennie zijn onregelmatig werktijden, en zo is er dus altijd wel 1 van de twee thuis voor de kinderen.

In mijn vorige blog gaf ik aan dat ik wel een verhaal te delen heb met jullie. Dat klopt! 4 jaar geleden veranderde ons leven drastisch. Hmmm drastisch? Mag ik dat zo zeggen? Ja dat is ook gewoon zo. Ik raakte in verwachting van ons 3e kindje. En hoe leuk ik was tegelijk zwanger met mijn beste vriendin. En wat bleek, allebei van een meisje. Van samen shoppen, eetbuien en samen naar echo’s tot aan voorbereiding op de bevalling. Kortom genieten.

Ik was 5 dagen later uitgerekend dan mijn vriendin. Tot ik op 11 februari 2014 niet meer wist waar ik het zoeken moest. Ik had al 4 nachten amper geslapen. Maar ik had nog 3 weken tot aan de bevalling. Ik had paniek. Ik ben namelijk erg gefocust op mijn slaap uurtjes. Op aanraden van de verloskundige kreeg ik een slaaptablet voor de nacht. Nee dat kan echt geen kwaad zei ze. Je staat nog lang niet op het punt van bevallen. Oké dacht ik het valt te proberen. De 2 meiden naar beiden oma’s en manlief op zolder. 21u pil ingenomen en slapen. Heerlijk! Tot 3u ’s nachts, ik dacht; ‘ik plas in bed’ en sprong eruit, zou dat komen door die pil dacht ik nog.. Even een beetje kuchen en daar kwam weer een plasje water mee. Nee, nee, nee, foute boel dacht ik, vliezen gebroken!

Lennie naar beneden geroepen en die kon gaan dweilen. We zijn maar terug in bed gekropen want ik voelde niets. Wel heb ik even mijn vriendin en onze ouders een appje gestuurd. Ik wilde mijn nachtelijk leed wel even delen uiteraard. 8u ’s ochtends heb ik de verloskundige maar gebeld met het verhaal. Ze zou langs komen om te luisteren. Maar geen haast zei ze want je voelt nog niets. 9.30u was ze er en inderdaad niets aan de hand. Geen ontsluiting. De afspraak voor volgende ochtend meteen gepland voor inleiden in het ziekenhuis. Dus de bank op en Netflixen. Oma’s zorgden nog voor de 2 andere en bleven stand-by. Om 15u kwam de verloskundige terug en nog niets, geen cm!

Ik was het zo zat want ik had nog weinig geslapen en was zo moe. Inmiddels was mijn moeder en Cherlaine (12Jaar) bij ons aan tafel geschoven. De verloskundige zei tegen mij ga even lekker douchen zet ik even een kop thee dan kletsen we zo even verder. Zo gezegd zo gedaan. Kruk mee onder de douche. Mijn moeder kwam kijken en zag dat het ineens niet goed ging met mij en riep de verloskundige erbij. Ik zei tegen haar wil je alsjeblieft zorgen dat mijn moeder Cherlaine bij de andere oma brengt. Ik had zo’n voor gevoel.

Mijn moeder reed weg, ik stapte uit de douche en zei ik heb drang. Dat kan niet was haar antwoord net had je nog geen ontsluiting maar ga maar even liggen. Ik zag haar ogen groot worden en ze zei: jij haalt het ziekenhuis niet meer. Volledige ontsluiting. Lennie moest rennen naar haar auto voor haar spullen. Inhouden zei ze anders is Len er niet bij. Oké ja tuurlijk doe ik even. Ik zag Len bovenaan de trap verschijnen en ik dacht mooi nu kan ze komen. En toen kwam ze, ik heb haar zelf aangepakt en op mijn borst gelegd. Wat rook ze zoet en mij eerste woorden waren: “kleine Jolie’.

Maar… De verloskundige kwam meteen in actie. Haar woorden dreunen nog altijd na. Ze zei; ik moet de kinderarts bellen, ik zie afwijkende stand van oogjes en oortjes. Wat bedoel je nou zei ik nog. En toen Bammm, daar kwam het antwoord; ik heb het vermoeden van het syndroom van down. Meteen bij het voeteneind hoor ik een opgeluchte Lennie zeggen; ja, dat zag ik ook… Ik nog vol van adrenaline antwoordde fel; wat zeg jij nou, we hebben toch getest? De verloskundige draaide Liva om en ik zag het gelijk. Ik sloeg mijn armen nog meer om haar heen en zei; maar dat geeft niet, ik hou toch wel van haar.
Dus dat ons leven 12 februari 2014 drastisch veranderde kan je wel zeggen, maar tegelijk verrijkte het ons leven zeker. Hier vertel ik meer over in mijn volgende blog..

Liefs,
Stephanie

Deze blogpost is tot stand gekomen in samenwerking met Stephanie Smoonen, gastblogger voor Stylekids Magazine. – www.stylekidsmagazine.nl

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *