Lisa over het moederschap.

Het moederschap. Wat bracht het mij en was het zoals ik het verwacht had? 
Vandaag neem ik je mee in de reis die inmiddels bijna een jaar duurt. Wat waren tot nu toe de hoogtepunten? Maar ook vertel ik je over mijn absolute dieptepunten. Want hoewel het overgrote deel leuk, lief en lachen is, heb ik mij ook in een redelijk dal bevonden. En soms nog steeds.
12 mei 2017, 17:20 uur – het moment dat ik moeder werd van een wonderschone dochter en de rit in de achtbaan begon. Niet alleen volgen vele nieuwe ervaringen zich in een rap tempo op. Ook je hormonen maken van je gevoel als kersverse moeder een warboel.
Ik wist voordat ik moeder werd al dat ik genoeg liefde had om te geven, maar dat mijn hart zo hard op dagelijkse basis zou exploderen had ik niet verwacht! De liefde die je kan voelen voor je eigen kind is, heel cliché, met geen pen te beschrijven. Nog steeds wordt ik elke dag warm vanbinnen als ik haar zie, zei mij mama noemt met een klein hoog stemmetje en wiebelend op mij af komt en haar armen om mij heen slaat. Zij is mijn wereld, en ik die van haar.
Wat ik absoluut niet verwacht had, en dat zal ook voor bekenden van mij als een verrassing komen, is hoe veel geduld ik kan hebben. Waarbij ik vroeger al bij het kleinste dingetje uit mijn naad kon gaan, ben ik toch wel rustiger geworden en tel ik makkelijker tot 10 voordat ik boos wordt of opgeef. Voor mij een hele positieve en fijne verandering. Hoewel er nog steeds ruimte is voor verbetering, haha.
#throw it back. Als ik nu terugkijk op de afgelopen maanden, is het maar goed geweest dat ik geduldiger ben geworden, want mijn geduld is aardig op de proef gesteld. Hoewel ik 6 maanden borstvoeding heb gegeven, ging het niet zonder slag of stoot. Bovendien hebben jullie in de blog van het Kiss-syndroom kunnen lezen dat Nova een aanhankelijke huilbaby was.
Nou ben ik iemand die best gesteld is op even een momentje voor zichzelf. Ik heb dit ook echt nodig om op te kunnen laden, even mijzelf te kunnen zijn. Dit was haast onmogelijk tot een maand geleden. En heel eerlijk? Aan de andere kant stond ik het mijzelf ook niet toe. Er zijn genoeg mensen om mij heen die wilden helpen en in staat waren mij te ontzien.
Waarom?
Waarom ik uiteindelijk toch in een dal belandde, is omdat ik een perfectionist ben. Veel te koppig om op te geven, een groot verantwoordelijkheidsgevoel heb en eigenlijk gewoon te trots om toe te geven dat ik hulp nodig had.
Voor mijn gevoel kan ik het beste voor mijn kindje zorgen en heeft zij mij het hardst nodig. Bovendien is ze mijn verantwoording. Het voelde verkeerd om haar uit handen te geven, terwijl ik haar moeder ben. Ondanks dat mijn hoofd wel wist dat ik hier aan moest toe geven, hield mijn hart met ziel en zaligheid vast.
Wat natuurlijk resulteerde in het feit dat ik te veel hooi op mijn vork nam. In combinatie met slaaptekort en een kort lontje voel je je al gauw te belabberd om van de bank te komen. Ik deed uiteraard wat ik moest doen, maar merkte dat ik geen stap extra zette. Geen moeite deed voor mijzelf en uiteindelijk dus ook niet optimaal moeder kon zijn voor Nova.
De knop moest om, voor haar, maar ook voor mij. Ik ben gaan sporten, want in een gezond lijf voel ik mij beter. Ik doe elke dag mijn make-up op en trek leuke kleding aan, ook als ik thuis blijf. Het zijn kleine dingen, kleine investeringen in mijzelf. Maar wel noodzakelijk om mij goed te voelen, om niet genoegen te nemen met de situatie. Nog steeds voer ik elke dag een innerlijke strijd met leren loslaten. Want ik merk dat ik nog steeds te veel zelf in de hand wil houden. Ik maak plannen met leuke, lieve mensen en ga als het ook maar even kan de deur uit met Nova. Even een stukje fietsen of wandelen met de hond. Hoofd leeg, frisse neus en quality-time met mijn dochter. En steeds vaker besef ik dan, dat het helemaal niet zo belangrijk is om alle ballen hoog te willen houden. Gelukkig zijn, is beseffen wat je hebt en dat koesteren. Dat is waar ik nu elke dag, meer dan ooit, bewust mee op sta.

Herkennen jullie dit gevoel, en wat doen jullie als jullie het even moeilijk hebben? Pas als je aan jezelf durft toe te geven dat verandering noodzakelijk is, kan er verandering plaatsvinden.

Fotografie: Priscilla Kroezen 

Deze blogpost is geschreven door gastblogger Lisa Mulder in samenwerking met Stylekids Magazine.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *